تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِکْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلاَّ اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ «2» ما يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِکْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ‌: نيامد ايشان را يادآورى از پروردگارشان که مجدد و منزل گشته به جهت تنبيه بر غفلت و جهالت ايشان. مراد به ذکر، به اتفاق مفسرين در اين آيه شريفه قرآن است که موجب يادآورى تمام عالميان است به حق و هدايت و خير و سعادت بر وجهى که تذکر آن بر وجه اکمل، و تنبيه آن بر طريق اتم است به مرتبه‌اى که از شدت کامليت و تماميت، نفس ذکر مى‌باشد. حاصل آنکه مى‌فرمايد: نيامد ايشان را قرآنى که نزول آن حادث و جديد است، يعنى سوره‌اى بعد از سوره‌اى و آيه‌اى بعد از آيه‌اى. إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ يَلْعَبُونَ‌: مگر آنکه شنيدند آن را و حال آنکه بازى کنند و استهزاء و سخريه نمايند به سبب تناهى غفلت و فرط اعراض ايشان از تأمل در امور و تفکر در عواقب آن. «1» نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبه 156، ص 494. جلد 8 - صفحه 360