تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ «4»
بعد از آن امر مى‌فرمايد پيغمبر را:
قالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّماءِ وَ الْأَرْضِ: فرمود بگو اى پيغمبر پروردگار من مى‌داند آنچه گويند در آسمان و زمين. بنابراين اگرچه شما پنهان داريد قول و طعن خود را، لکن پروردگار من داناست به آن، و سخط و عقوبت الهى در عقب آنست. پس بترسيد از آن، و عود نکنيد به مثل آن، زيرا هيچ چيز از اسرار و ضمائر، بر ذات سبحانى مخفى نيست. وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ: و ذات الهى شنوا است به اقوال بندگان، و دانا است به اعمال آنان، و پاداش هر يک را به عدل خواهد داد.