تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ بَلِ افْتَراهُ بَلْ هُوَ شاعِرٌ فَلْيَأْتِنا بِآيَةٍ کَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ «5» بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ‌: بلکه گفتند اين قرآن شريف خوابهاى باطله کاذبه پوچ است، يعنى آن را اصلى نيست. بَلِ افْتَراهُ‌: بلکه بافته است آن را و از پيش خود درست نموده. بعد از اين هم برگشته گفتند: بَلْ هُوَ شاعِرٌ: بلکه او شاعر است. چون از همه فرو ماندند گفتند: فَلْيَأْتِنا بِآيَةٍ کَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ‌: پس بياور ما را به معجزه چنانچه آوردند اولين از پيغمبران. تعجيز: در اين آيه شريفه عجز معاندين را نسبت به معارضه قرآن و مناقضه سخنان ايشان را بيان فرمايد که ابتدا حمل به سحر نمودند، چون ديدند به سحر نماند، از آن برگشته گفتند: خوابهاى دروغ پوچ است که شخص چيزى در خواب بيند يا گويد و آن را اصلى نباشد. ثالثا از آن برگشته گفتند: افترا و بهم بافته شده است. مرتبه چهارم از آن عدول نموده، چون متانت کلمات شريفه را جلد 8 - صفحه 362 مقايسه نموده گفتند: شاعر است. و چون شعر داراى قافيه و وزن است و آيات قرآنيه بدون قافيه و وزن در نهايت ملاحت باشد، ناچار پنجمين مرتبه متحير فرومانده معجزه مقترحه خواستند. تمام اينها کاشف است از عناد و لجاج و جهل و غفلت، و الّا شخص منصف عاقل اين گونه کلمات مناقضه نگويد به جهت عصبيت و امتناع نمودن از قبول حق.