اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
ما آمَنَت قَبلَهُم مِن قَريَةٍ أَهلَکناها أَ فَهُم يُؤمِنُون‌َ «6»
ايمان نياوردند امم سابقه که پيش از اينکه کفّار بودند از شهرستانها که براي آنها آياتي که طلب مي‌کردند فرستاديم مع ذلک ايمان نياوردند آنها را هلاک کرديم، آيا پس اينها ايمان مي‌آوردند!
از اينکه آيه شريفه چند جمله استفاده مي‌شود.
1- اينکه بر فرض ما آيات اقتراحيّه آنها را فرستاديم اينها ايمان نخواهند آورد.
2- اينکه بر أمم سابقه فرستاديم و ايمان نياوردند، حال اينها هم حال آنها است. زيرا اگر کسي در مقام هدايت باشد يک معجزه بر او کافي است، و دليل قطعي است بر نبوّت و رسالت آورنده او، و اگر در مقام نباشد و بهانه‌گيري کند هزار معجزه هم در او تأثير ندارد.
3- پس از آمدن آيات مقترحه، و ايمان نياوردن هلاک و استيصال دارد چنانچه در أمم سابقه بود.
4- اينکه در حق اينکه امّت تقدير هلاکت و استيصال و نزول عذاب نشده.
لذا اينکه آيات مقترحه را بر آنها نمي‌فرستيم فقط وظيفه رسول است که حجّت را از هر جهت تمام کند و راه عذر بسته شود.
(ما آمَنَت قَبلَهُم مِن قَريَةٍ): مثل نوح، هود، صالح، لوط، شعيب، موسي.
(أَهلَکناها): بانواع عذابها از طوفان، خسف، صاعقه، صيحه، غرق، أمطار حجارة، و نحو اينها.
(أَ فَهُم يُؤمِنُون‌َ): اگر ايمان مي‌آوردند اينکه همه معجزه کافي نبود! مسلّما هزار ديگر هم اقامه شود ايمان نمي‌آورند.
140