اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ما جَعَلناهُم جَسَداً لا يَأکُلُون‌َ الطَّعام‌َ وَ ما کانُوا خالِدِين‌َ «8»
و ما قرار نداديم انبياء را جسد و بدني که طعام أکل نکند و نبودند انبياء که در دنيا هميشه باقي باشند.
البته انبياء هم بشراند احتياج به طعام و شرب آب دارند، آنها هم حالات بشري دارند گرسنه مي‌شوند، تشنه مي‌کردند، مريض مي‌شوند جهت شهوت و غضب در آنها هم هست. احتياج به ازدواج و توليد نسل و معاشرت بانواع خود دارند.
و اينکه اشاره به کلام مشرکين است که گفتند:
«وَ قالُوا ما لِهذَا الرَّسُول‌ِ يَأکُل‌ُ الطَّعام‌َ وَ يَمشِي فِي الأَسواق‌ِ لَو لا أُنزِل‌َ إِلَيه‌ِ مَلَک‌ٌ فَيَکُون‌َ مَعَه‌ُ نَذِيراً» فرقان، آيه 8 و گفتند:
«ما هذا إِلّا بَشَرٌ مِثلُکُم يَأکُل‌ُ مِمّا تَأکُلُون‌َ مِنه‌ُ وَ يَشرَب‌ُ مِمّا تَشرَبُون‌َ» مؤمنون، آيه 34. و مکرّر گفته‌ايم که: انبياء اگر ملک باشند تماس‌ّ با بشر ندارند مگر آنکه به صورت بشري در آيند.
«وَ لَو جَعَلناه‌ُ مَلَکاً لَجَعَلناه‌ُ رَجُلًا وَ لَلَبَسنا عَلَيهِم ما يَلبِسُون‌َ» انعام، آيه 9، لذا ميفرمايد:
وَ ما جَعَلناهُم جَسَداً لا يَأکُلُون‌َ الطَّعام‌َ: مثل ساير افراد بشر.
(وَ ما کانُوا خالِدِين‌َ): البته بايد رحلت نمايند، باقي فقط ذات اقدس ربوبي است. تمام أهل آسمانها و زمين مي‌ميرند.