تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الْکاظِمِينَ الْغَيْظَ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ (134) ترجمه‌ آنانکه انفاق مى‌کنند در حال خوشى و ناخوشى و فرو نشانندگان غيظ و عفو کنندگان از مردمان و خدا دوست دارد نيکوکاران را.. تفسير مراد آنانند که انفاق کنند در هر حال خواه در حال وسعت و فراخدستى و خوشى خواه در حال عسرت و تنگدستى و ناخوشى هر چه را مقدور باشد از کم و زياد و آنانکه نفس خود را حفظ مى‌کنند و نگاه ميدارند از فوران غيظ و غضب و نميگذارند آثار خشم ظاهر شود و بر طبق آن عمل نمى‌کنند اگرچه قادر بر عمل باشند و در کافى از حضرت صادق (ع) روايت نموده که کسيکه خشم خود را فرو برد با آن که اگر بخواهد بمقتضاى آن عمل نمايد بتواند خداوند پر ميکند قلب او را در روز قيامت از خوشنودى و در روايت ديگر است که خداوند قلب او را مملو مى‌فرمايد از امان و ايمان و آنانکه عفو مى‌نمايند از مردم در حال غضب که از آن حضرت روايت شده است که پيغمبر فرمود بر شما است عفو نمودن چون عفو عزت مرد را زياد مى‌کند پس عفو کنيد عزت مى‌دهد شما را خداوند و نيز روايت شده است که چون روز قيامت رسد منادى ندا کند کجايند آنانکه اجر آنها با خدا است کسى برنخيزد مگر آنانکه عفو نموده باشند از کسانيکه بآنها ستم نموده‌اند تا اين جا صفات متقين بود که در آيه سابق وعده بهشت بآنها داده شده بود ولى مقام محسنين بالاتر است زيرا که آنها محبوب خدا هستند و در مجمع روايت نموده است که کنيز حضرت سيد سجاد آفتابه آب کرده بود براى وضوى آنحضرت از دستش افتاد و بدن حضرت مجروح شد سر مبارک را بلند فرمود کنيز عرض کرد الکاظمين الغيظ حضرت فرمود غيظ خود را فرو بردم کنيز عرض کرد و العافين عن الناس حضرت فرمود خدا از تو عفو کند کنيز عرض کرد و اللّه يحب المحسنين حضرت فرمود برو تو در راه خدا آزادى و از اين جا معلوم ميشود که صرف احسان مراد نيست بلکه مراد احسان است بعد از عفو و اغماض نسبت بکسى که مستحق عقوبت شده باشد که افضل مراتب احسان است.