تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لا يَفْتُرُونَ «20» يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ: تسبيح مى‌کنند خدا را شب و روز. لا يَفْتُرُونَ‌: سستى و فتورى ننمايند و هميشه تنزيه نمايند ذات يگانه سبحانى را از صفات نقايص و آنچه شايسته و سزاوار ذات کبريائى نيست. على بن ابراهيم قمى- در تفسير خود روايت نموده که از حضرت صادق عليه السلام سؤال شد: ملائکه بيشترند يا بنى آدم؟ فقال: و الّذى نفسى بيده لملائکة اللّه فى السّموات اکثر من عدد التّراب فى الارض و ما فى السّماء موضع قدم الّا و فيها ملک يسبّحه و يقدّسه و لا فى الارض شجر و لا مدر الّا و فيها ملک موکّل بها ياتى اللّه کلّ يوم بعملها و اللّه اعلم بها و ما منهم احد الّا و يتقرّب کلّ يوم الى اللّه تعالى بولايتنا اهل البيت و يستغفر لمحبّنا و يلعن‌ جلد 8 - صفحه 374 اعدائنا و يسئل اللّه ان يرسل عليهم العذاب ارسالا. فرمود: قسم به ذاتى که جان من در قبضه قدرت او است، هر آينه ملائکه خدا در آسمانها بيشترند از عدد خاک در زمين. و نيست در آسمان محل قدمى مگر آنکه در آن ملکى است که تسبيح و تقديس مى‌نمايد ذات سبحانى را. و نيست در زمين درخت و کلوخى مگر آنکه در آن ملکى است موکل به آن، عمل آن را بدرگاه الهى برد و خداى تعالى دانا است به آن. و نيست از ملائکه هيچيک مگر آنکه تقرب جويد هر روز به خداى تعالى به سبب ولايت ما اهل بيت، و استغفار مى‌نمايد براى دوستان ما، و لعن کند دشمنان ما را، و درخواست کند از خدا فرستادن عذاب را بر ايشان. «1» تنبيه: آيه شريفه آگاهى است به آنکه نفوس کثيره ملائکه مقدسه، دائما به ستايش و پرستش حضرت خالق متعال مشغول و آنى غفلت و سستى نورزند، با کمال شرافت و نهايت جلالت، استکبار و استنکاف ندارند؛ پس چگونه سزاوار است بشر عاجز ضعيف را تکاهل و تمرد از فرمان حضرت احديت.