پیام‌های تفسیر نور

1- تعدّد پروردگار، امرى محال است. «لَوْ کانَ» (کلمه‌ «لَوْ» در جايى بکار مى‌رود که انجام شدنى نباشد.) 2- خداى آسمان‌ها و زمين يکى است. «فِيهِما» بر خلاف مشرکين که براى هر کدام از آسمان‌ها و زمين، ربّى قائل بودند، قرآن پروردگار همه را يکى مى‌داند. «وَ هُوَ الَّذِي فِي السَّماءِ إِلهٌ وَ فِي الْأَرْضِ إِلهٌ» «2» 3- تعدّد در مديريّت، مايه‌ى از هم پاشيدگى و فساد است. «آلِهَةٌ- لَفَسَدَتا» 4- به هنگام ذکر سخن باطل، تنزيه خداوند لازم است. «لَوْ کانَ فِيهِما- فَسُبْحانَ اللَّهِ» 5- تسبيح خداوند بايد پس از آگاهى و بر اساس استدلال و منطق باشد نه کورکورانه و از روى لقلقه‌ى زبان. «لَوْ کانَ فِيهِما- فَسُبْحانَ اللَّهِ» (اوّل استدلال‌ «1». توحيد صدوق، ص 250. «2». زخرف، 84. جلد 5 - صفحه 437 شد که اگر دو مديريّت بود هستى به فساد کشيده مى‌شد سپس تسبيح خدا آمد. «فَسُبْحانَ اللَّهِ‌ .. عَمَّا يَصِفُونَ»