1- خداوند، مالک حقيقى ومطلق هستى است و مالک در تصرّف در محکومش، مورد مؤاخذه واقع نمىشود. رَبِّ الْعَرْشِ ... لا يُسْئَلُ
2- کسى مىتواند سؤال کند که طلبى و يا حقّى داشته باشد و هيچ کس از خداوند طلبى و يا بر او حقّى ندارد. «لا يُسْئَلُ»
3- کسى مىتواند از خداوند بازخواست کند که مافوق او و بر او برترى داشته باشد و چنين موجودى نيست. «لا يُسْئَلُ»
4- انسانها در قبال کارهايشان مسئول و متعهّدند. «وَ هُمْ يُسْئَلُونَ»
5- سؤال ومؤاخذه، بهترين نشانه بر مسئوليّت ومهمترين علامت بر آزادى و اختيار انسانهاست. «وَ هُمْ يُسْئَلُونَ» (آرى انسان مجبور بازخواست نمىشود، زيرا بازخواست و سؤال از فرد مجبور و بىاختيار، عقلًا قبيح است.)