1- تسليم بى‌چون و چرا بودن، در برابر خدايى ارزش دارد که به همه چيز آگاه است. «بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ يَعْلَمُ» (توجّه به اينکه خداوند همه چيز را مى‌داند سبب تسليم همراه با خشيت مى‌شود.)
2- علم خداوند نسبت به گذشته و آينده يکسان است، بخلاف علم انسان که فقط نسبت به گذشته است. «يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ»
3- بندگى و تسليم در برابر خداوند، سببِ داشتن مقام شفاعت است. «عِبادٌ مُکْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَهُ يَشْفَعُونَ»
4- فرشتگان نيز اهل شفاعت هستند. «لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى»
5- شفاعت، لياقت مى‌خواهد. کسانى مشمول شفاعت واقع مى‌شوند که خداوند از دين آنها راضى باشد. «إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى»
6- معرفت بيشتر به خداوند بايد سبب خشيت فزونتر باشد. «وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ» (مقام عصمت، مانع از خشيت از خداوند نيست.)
«1». تفاسير صافى و نورالثقلين؛ توحيد صدوق ص 408.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 443