تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ مَنْ يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّي إِلهٌ مِنْ دُونِهِ فَذلِکَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ کَذلِکَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ «29» وَ مَنْ يَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّي إِلهٌ مِنْ دُونِهِ‌: و هر که بگويد بدرستى که من خدايم و قابل پرستش غير از ذات حق تعالى. فَذلِکَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ‌: پس آن گوينده را جزا دهيم جهنم مثل ساير گناهکاران، و بى‌نياز نگرداند ايشان را آنچه ذکر شد از صفات حسنه و افعال مرضيه ايشان. در آيه شريفه تهديد و وعيد عظيمى است و دلالت دارد بر قوت ملکوت و عزت جبروت حق تعالى، و استحاله بودن ملائکه به حيثيتى که توهّم شود در حق ايشان آنچه توهّم نموده‌اند اين کفره. کَذلِکَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ‌: همچنين جزا دهيم ستمکاران را، يعنى مشرکين را که نسبت دادند به ساحت کبريائى آنچه شايسته نيست. طبرسى (رحمه اللّه) فرمايد: در اين آيه دلالت است بر آنکه ملائکه مطبوع نيستند بر طاعات، چنانچه بعضى گفته‌اند، بلکه ايشان مکلف هستند. «2»