نکته‌های تفسیر نور

کلمه‌ى‌ «رَواسِيَ» جمع «راسيه» به معناى ثابت است و مقصود از آن در اين آيه، کوه‌هاى پابرجا است. کلمه‌ى‌ «تَمِيدَ» از «ميد» به معناى اضطراب چيزهاى بزرگ است. کلمه «فجاج» نيز به راههاى پهن ميان دو کوه گفته مى‌شود، همانگونه که راههاى باريک و تنگ بين کوه‌ها «شعب» نام دارد. «1» براى کوه‌ها، فوائد بسيارى ذکر شده است، از جمله: نگهدارى برف و ذخيره‌ى آب براى تابستان‌ها، جلوگيرى از تندبادهاى ناشى از جابجايى هوا، فراهم آوردن محيط مناسب براى‌پرورش گياهان و جانوران، بهره‌دهى انواع سنگ‌ها براى بناى ساختمان، و ... چگونه مى‌توان باور کرد که خداوند حکيم براى جلوگيرى از تزلزل زمين، کوه‌ها را قرار داده است، امّا براى پيشگيرى از لغزش انسان‌ها در برابر حوادث، اوليا و پيشوايان صبور و قوى قرار نداده باشد؟!