تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ جَعَلْنا فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِهِمْ وَ جَعَلْنا فِيها فِجاجاً سُبُلاً لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ (31)
نوع سوم شواهد قدرت الهيه:
وَ جَعَلْنا فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ: و قرار داديم در زمين کوههاى ثابت پابرجا که منع نمايد زمين را از حرکت و اضطراب. أَنْ تَمِيدَ بِهِمْ: به جهت حفظ اين که متحرک و مضطرب نکند آنها را. يا براى آنکه نگاهدارد آنها را تا نجنبند.
نوع چهارم آيات الهيه: وَ جَعَلْنا فِيها فِجاجاً: و قرار داديم در زمين راههاى فراخى ميان کوهها. سُبُلًا: و راههائى در سهل آن. لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ: براى اينکه شما راه يابيد به مقاصد و مواطن خود، و اسباب آسايش براى شما فراهم گردد.
تنبيه: حق تعالى در اين آيه شريفه منت نهاد بر خلقان به آنکه زمين را مقر، و مسکن آنها مقرر، و به سبب کوهها آن را ثابت و مستقر، و در آن طرق و راهها ظاهر ساخت تا وسائل آسايش نوع بشر فراهم گردد و به معاش خود راه يابند. يا مهتدى شوند به عبرت يافتن به آن به دين و معرفت خداوند مبين.