تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ (41)
بعد از آن به جهت تسليت خاطر مبارک پيغمبر مى‌فرمايد:
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ: و هر آينه بتحقيق استهزاء نمودند به پيغمبران پيش از تو چنانکه اين جماعت استهزاء نمودند به تو و به کيفر اعمال خود گرفتار شدند. فَحاقَ بِالَّذِينَ سَخِرُوا مِنْهُمْ: پس در رسيد و فرا گرفت به آن کسانى که استهزاء مى‌کردند. ما کانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ: و بال آنچه را که بودند به آن استهزا و
«1» جامع السعادات، مولى محمد مهدى نراقى، ج 1، ص 226- 225، متن روايت را آورده و نام راوى را «ليث بن ابى سليم» ذکر کرده است.
جلد 8 - صفحه 393
سخريه مى‌نمودند، يعنى جزا و عقوبت مسخره کردن آنها پيغمبران و فرمايشات ايشان را، عائد آنها شد، و شآمت افعال شنيعه خود را يافتند.
تبصره: اين مطلب مسلم شده که حضرت خاتم النبيّين صلّى اللّه عليه و آله مبعوث بر تمام عالميان است تا قيام قيامت. بنابراين آيه شريفه اختصاص به زمان حضور آن سرور ندارد، بلکه تهديد و وعيد عظيمى است به استهزا کنندگان آن حضرت در هر عصرى تا انقراض عالم، که هر کس در مقام استهزاء و سخريه نسبت به آن حضرت برآيد، مشمول آيه شريفه و عاقبت پاداش کردار خود را يابد، چنانکه مستهزئين سابقين جزا يافتند.