تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَ لا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ (43)
بعد از آن بر سبيل تقريع و توبيخ مى‌فرمايد:
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا: آيا براى ايشان خدايانى هست که ايشان را حمايت کند و بازدارد آنها را از عذاب و عقاب ما غير از ما، يعنى نيستند براى آنها خدايانى که بتوانند بازدارند ايشان را از عذاب ما غير از ذات يگانه خداوند حق که قادر مطلق است. لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ: توانائى ندارند اين خدايان يارى کردن خودشان را، پس چگونه يارى کنند غير را. نزد بعضى معنى آنکه:
استطاعت و قدرت ندارند اين کفار بر دفع آنچه نازل شود بر نفوس ايشان. وَ لا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ: و نه ايشان از ما همراهى کرده شوند در قيامت. يا هيچ چيزى از
جلد 8 - صفحه 395
ما به ايشان نرسد. يا و نه ايشان از ما پناه داده نشوند و مأمون نگردند. حاصل آنکه کفار در روز قيامت از جانب ما حفظ و نصرت و پناه و امنى نيابند، پس چگونه توهّم نمايند يارى و همراهى غير را، و البته هيچ ياورى نخواهند داشت.