تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلْ إِنَّما أُنْذِرُکُمْ بِالْوَحْيِ وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ إِذا ما يُنْذَرُونَ (45) قُلْ إِنَّما أُنْذِرُکُمْ بِالْوَحْيِ‌: بگو اى پيغمبر جز اين نيست که مى‌ترسانم شما را از عذاب خدا به آنچه وحى فرموده به سوى من و اعلام مى‌کنم شما را که وظيفه من ابلاغ فرامين الهى و تخويف از عذاب سبحانى است به توسط وحى. «1» منية المريد، چاپ 1369 نجف، ص 17. «2» برهان، ج 2، ص 301. جلد 8 - صفحه 397 وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ: و نمى‌شنود کر، خواندن را. إِذا ما يُنْذَرُونَ‌: آنگاه که ترسانيده شوند. تنبيه: تشبيه فرموده معرضين از آيات بينات را به کسانى که قوه شنوائى ندارند و کر هستند از شنيدن صدا و ندا، يعنى جماعتى که آيات قرآنى را به گوش بشنوند و هيچ آثارى از شنيدن مواعظ و نصايح و تذکرات در آنها ظاهر نشود، هر آينه مانند کر باشند، بلکه از کر واقعى بدترند؛ زيرا کر از ابتداء قوه سامعه ندارد، لذا توقع آثار شنيدن از او بيجاست؛ لکن کسانى که گوش شنوائى دارند و کلمات حقه را بشنوند لکن به گوش دل نشنيده ابدا تأثيرى در آنها نکنند، البته به مراتب از فاقد قوه سامعه پست‌ترند، و چنين اشخاصى هدايت نشوند و سعادت را درنيابند.