تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّکَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ (46)
چون مقدم داشت ترسانيدن به عذاب را، در عقب آن بيان فرمايد:
وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ: و اگر هر آينه برسد کفار و مخالفين را. نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّکَ لَيَقُولُنَ: بوئى از عذاب پروردگار تو، هر آينه به فرياد آيند و گويند: يا وَيْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ: اى واى بر ما بدرستى که بوديم ما ستمکار بر نفس خود به شرک و کفر و مخالفت.
نکته: در ذکر مس و نفحه، سه مبالغه است؛ زيرا نفح در معنى قلت و بناى آن هم بر مره و مقارنه با مس که دال است با کمى ملابسه. حاصل آنکه اگر بوئى از عذاب قهر سبحانى به آنها رسد، صدا به ويل بلند نموده، به ظلم خود اقرار کنند و به فرياد آيند؛ چه برسد خود را در عذاب ببينند.