اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِين‌َ يَخشَون‌َ رَبَّهُم بِالغَيب‌ِ وَ هُم مِن‌َ السّاعَةِ مُشفِقُون‌َ (49)
متّقين کساني هستند که از عذاب پروردگار خود مي‌ترسند پيش از اينکه که مشاهده کنند از راه غيب به تصديق انبياء و أخبار آنها در عالم آخرت، و آنها از ساعت قيامت لرزان و بيم دارند.
(الَّذِين‌َ): صفت متّقين است که در آيه قبل فرمود که قلبهاي آنها روشن شده و متذکّر شده‌اند.
(يَخشَون‌َ رَبَّهُم): خشيت خوف است و مراتبي دارد انسان در دنيا از چيزهايي که يقين به ضرر آنها دارد خودداري مي‌کند حتّي مظنّه به ضرر حتّي احتمال ضرر و لو موهوم باشد، و فرمايشات انبياء و کتب آسماني مورث يقين مي‌شود بأحوال قيامت چه رسد به ظن‌ّ و احتمال و البتّه انسان عاقل از معاصي و مخالفت أوامر الهي پس از ايمان و يقين دوري مي‌کند و نزديک آنها نمي‌رود و همين است معني تقوي که درجه اعلاي آن حتّي خيال معصيت در قلوب آنها خطور نمي‌کند که معناي معصوم است.
اشکال: ممکن است با يقين و ايمان هم مرتکب شود به اميد مغفرت و عفو الهي
جلد 13 - صفحه 190
و شفاعت شفعاء.
جواب: درست است مغفرت و عفو بسيار توسعه دارد و همچنين شفاعت لکن شمول آنها از براي اينکه فرد معلوم نيست.
(وَ هُم مِن‌َ السّاعَةِ مُشفِقُون‌َ): از قيامت وحشت و اضطراب دارند و بر فرض معاصي باعث زوال ايمان نشود و بالاخرة براي ايمانش نجات پيدا کند، لکن مضرّات معاصي منحصر به عذاب جهنّم نيست مضرّات بسياري در همين دنيا و در حال قبض روح و در عالم برزخ و در احوال محشر و مواقف و عقبات آن دارد خداوند حفظ فرمايد.