1- بتپرستان نيز براى يقين به جرم وتکميل پرونده وقضاوت نهايى، به مسئلهى گواهى مردم اعتماد دارند. «لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ»
2- بزرگى کار ابراهيم عليه السلام به اندازهاى بود که بت پرستان نيز ناچار به تعظيم شدند.
به جاى عبارت «يُقالُ لَهُ إِبْراهِيمُ» در آيهى گذشته که حاکى از گمنامى و حقارت بود، در اين آيه او را رسماً با اسم خودش که نشان از بزرگى وشناخت داشت خطاب کردند. «يا إِبْراهِيمُ»
3- استهزا وطعنه بر خرافات، در مواردى لازم است. «بَلْ فَعَلَهُ کَبِيرُهُمْ»
4- فيلمسازى، اجراى تئاتر و نمايش و نقش بازى کردن براى بيدارى اذهان، کارى پسنديده و جايز است. «فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً- بَلْ فَعَلَهُ کَبِيرُهُمْ»
«1». تفسير نمونه.
«2». کافى، ج 2، ص 342؛ تفسير نورالثقلين.
«3». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 469