1- بيدار کردن وجدانها، خوديابى، بازگشت به خويشتن و توجّه به فطرت، از اهداف عمده انبياست. بَلْ فَعَلَهُ کَبِيرُهُمْ ... فَرَجَعُوا إِلى أَنْفُسِهِمْ
2- شرک، ازخود بيگانگى و توحيد، خوديابى است. «فَرَجَعُوا إِلى أَنْفُسِهِمْ»
3- در وقت بيدارى افکار، هر خلافکارى تقصير را به گردن ديگران مىاندازد.
«إِنَّکُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ» چنانکه در قيامت نيز گناهکاران و مجرمين به يکديگر مىگويند: «لَوْ لا أَنْتُمْ لَکُنَّا مُؤْمِنِينَ» «1»
4- تاريخ، فطرت و وجدان، از جمله عوامل روشن کنندهى حقايقاند. «فَرَجَعُوا إِلى أَنْفُسِهِمْ- أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ» کسانى که تا ديروز، ابراهيم را ظالم مىدانستند، «مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ» امروز با مراجعه به وجدانهاى خود، خويشتن راظالم مىدانند. «إِنَّکُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ»
«1». سبأ، 31.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 470