تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ نُکِسُوا عَلى رُؤُسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ ما هؤُلاءِ يَنْطِقُونَ (65)
ثُمَّ نُکِسُوا عَلى رُؤُسِهِمْ: پس نگون شدند بر سرهاى خود، يعنى از شرم و خجالت سر فرو بردند، زيرا حيران شده و دانستند که بتان نطق نمى‌کنند. پس
جلد 8 - صفحه 411
اقرار نمودند به آنچه حجت بر ايشان بود، پس گفتند: لَقَدْ عَلِمْتَ ما هؤُلاءِ يَنْطِقُونَ: هر آينه بتحقيق تو دانى اى ابراهيم که اين بتان سخن نگويند و نتوانند گفت. نزد اين حال، حجت برايشان متوجه شد، و حضرت، زبان ملامت برايشان و مذمت بر خدايانشان گشوده.