تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ (138) هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ‌: آنچه گذشته از وقايع امم سابقه و نظر در عواقب امور آنان، دليلى است روشن، و بيانى است متقن براى مردمان. يا آنچه مذکور شد از بيان حال متقيان و مآل تائبان، بيانى است روشن براى همه مردمان. يا اين قرآن مجيد بيانى است آشکارا در سعادت و شقاوت و نجات و هلاکت براى عموم مردمان در هر عصر و زمان. وَ هُدىً‌: و راهنماست به طريق رشد و صلاح، وَ مَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ‌: و پندى است مشتمل به رغبت و رهبت براى پرهيزکاران، گرچه قرآن لطف است براى غير متقيان، لکن چون متقيان، به سمع قبول متعظ و مهتدى شوند نه غير آنها، لذا به ايشان مخصص گردانيد. در کتاب کافى- کلينى رضوان اللّه عليه روايت نموده از حضرت صادق عليه السّلام: قال انّ هذا القرآن فيه منار الهدى و مصابيح الدّجى فليجل جال بصره و يفتح للضّياء نظره فانّ التّفکّر حياة قلب البصير کما يمشى المستنير فى الظّلمات بالنّور «1». فرمود: به تحقيق اين قرآن، در او است نشانه‌هاى هدايت و چراغهاى تاريکيهاى ضلالت، پس بايد به حرکت آورد قدر داننده و بزرگ شمارنده قرآن، ديده‌هاى خود را، و بازگرداند براى روشنائى حقايق، نظر و فکر خود را. پس بدرستى که تفکر، حيات قلب بينا است، چنانچه راه رود طالب نور در ظلمات به نور. (فرمايش تشبيه معقول به محسوس باشد، براى فهم مطلب). «1» اصول کافى، جلد 2، کتاب فضل القرآن، باب اوّل، صفحه 600، حديث 5 تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 256