تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا فِيها لِلْعالَمِينَ (71) وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً: و نجات داديم ابراهيم و لوط عليهما السلام را. إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا فِيها لِلْعالَمِينَ‌: به سوى زمينى که برکت داديم آن را براى جهانيان، يعنى شام که بلادى است پر نعمت و فراوان. نزد بعضى مراد بيت المقدس باشد، زيرا مقام انبياء است. نزد بعضى مراد مکه است، چنانچه فرموده‌ «إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَکَّةَ مُبارَکاً» «1» اين قول ابن عباس است. «1» سوره آل عمران، آيه 96. جلد 8 - صفحه 415 برهان قاطع: يکى از آيات باهره قدرت الهيه، انقلاب آتش نمروديه است. بدين تقرير مسلم است بر هر شخص عاقلى که تصور نمايد طبايع اجسام را، درک کند که تمامى آنها مجبورند در تأثير اثرات خود. و اين اجبار هر آينه عجز و اضطرار عالم طبيعت را مبرهن مى‌سازد که طبيعت، مغلوب و مقهور غالب قاهرى خواهد بود؛ زيرا عادت طبيعى را قدرتى نيست که بر خلاف طبيعت خود اقتضائى کند و بر ضد اثر خود تأثيرى بخشد، چنانچه دانه را چاره‌اى نيست که نرويد، و خاک را اختيارى نيست که نروياند، و هوا را هويتى نيست که نپروراند، و آتش را قدرتى نيست که نسوزاند مگر به اراده مؤثر قاهرى، و آن جز ذات خداوند متعال نيست که به اراده‌ «يا نارُ کُونِي بَرْداً» آتش متأثر مى‌شود، و طبيعت او منقلب گردد، يعنى حرارت و احراق از آن زائل و خرق عادت شود به قدرت کامله حق جل جلاله.