تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِکَ الْخُلْدَ أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ (34)
معاندين و مشرکين شماتت مىنمودند حضرت پيغمبر را به اينکه خواهد مرد و ما راحت مىشويم، حق تعالى براى رفع شماتت از آن حضرت آيه شريفه نازل فرمود:
وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِکَ الْخُلْدَ: و قرار نداديم براى هيچ بشرى پيش از تو دوام را، يعنى اگر اينها چشم بر مرگ تو نهادهاند. يا هيچ آدمى را در دنيا مخلد نساختيم و پيش از تو کسى نماند تا تو نيز بمانى و باقى باشى. أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ: آيا پس اگر تو بميرى پس ايشان مخلد و باقى خواهند بود در دنيا بعد از تو، چنين نيست، بلکه تو که بميرى، ايشان هم خواهند مرد. پس چه فايده دارد ايشان را آرزوى مردن تو.