تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا رَآکَ الَّذِينَ کَفَرُوا إِنْ يَتَّخِذُونَکَ إِلاَّ هُزُواً أَ هذَا الَّذِي يَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَ هُمْ بِذِکْرِ الرَّحْمنِ هُمْ کافِرُونَ (36)
«1» نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبه 181، صفحه 593.
جلد 8 - صفحه 389
بعد از آن حضرت پيغمبر را مخاطبه فرمايد:
وَ إِذا رَآکَ الَّذِينَ کَفَرُوا: و زمانى که ببينند تو را آنانکه کافر شدند و تو عيب مى‌کنى خدايان آنها را و دعوت مى‌نمائى ايشان را به توحيد. إِنْ يَتَّخِذُونَکَ إِلَّا هُزُواً: فرانگيرند تو را مگر سخريه و استهزاء، مى‌گويند بعضى به بعضى ديگر. أَ هذَا الَّذِي يَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ: اينست که ذکر مى‌کند خدايان شما را به بدى و سرزنش که اينها جماد و قادر بر نفع و ضرر نيستند؟ وَ هُمْ بِذِکْرِ الرَّحْمنِ: و ايشان به توحيد خداوند رحمان يا به کتاب نازل شده از جانب او.
هُمْ کافِرُونَ: ايشان کافر و جاحدند.
حق تعالى در مقام تعجيب اخبار فرمايد پيغمبر را از حال کفار به جهت انکار آنان حى منعم قادر عالم خالق رازق را، و فراگرفتن آنچه نفع و ضرر ندارد.
به ستايش. از اين عجيب‌تر آنکه، شخصى که مى‌خواند ايشان را به حق‌شناسى و ترک بت‌پرستى، او را مسخره و استهزاء نمايند، غافل از آنکه خودشان سزاوارترند به استهزاء و سخريه، نزد هر که تدبر کند حال ايشان را.