اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا رَآک‌َ الَّذِين‌َ کَفَرُوا إِن يَتَّخِذُونَک‌َ إِلاّ هُزُواً أَ هذَا الَّذِي يَذکُرُ آلِهَتَکُم وَ هُم بِذِکرِ الرَّحمن‌ِ هُم کافِرُون‌َ (36)
و موقعي که کفار شما را مشاهده مي‌کنند شما را مي‌گيرند به سخريّه و استهزاء و ميگويند: آيا اينکه است که خدايان شما مشرکين را به بدي و زشتي ياد مي‌کند که اينها يک جمادي بيش نيستند و هيچ نفع و ضرري به شما نمي‌توانند عطا و دفع کنند، و حال آنها از ياد خدا غافل و کافر به خداي يکتاي بي‌همتا هستند. بسيار تعجب است قادر متعال و خالق ما يشاء را منکر و کافر مي‌شوند، و جماد بي‌شعور و ادراک و مصنوع خود را مي‌پرستند.
(وَ إِذا رَآک‌َ الَّذِين‌َ کَفَرُوا): شما را به يکديگر نشان مي‌دهند و اشاره مي‌کنند به مسخره و استهزاء که اينکه کاذب و مفتري و مجنون و ساحر است.
(إِن يَتَّخِذُونَک‌َ إِلّا هُزُواً): ان نافيه يعني نمي‌گيرند تو را مگر به استهزاء، معجزات تو را حمل به سحر و جادو مي‌کنند، فرمايشات تو را حمل به کذب و افتراء مي‌نمايند، افعال و اعمال تو را و عبادت تو را بازي‌گري مي‌پندارند و ميگويند:
(أَ هذَا الَّذِي يَذکُرُ آلِهَتَکُم): بدگويي در حق بتهاي شما مي‌کند و آنها را يک جمادي بيش نمي‌داند و حال آنکه آنها به خداوند متعال کافر مي‌شوند.
جلد 13 - صفحه 175
وَ هُم بِذِکرِ الرَّحمن‌ِ هُم کافِرُون‌َ).