تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ زَکَرِيَّا إِذْ نادى رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوارِثِينَ (89)
وَ زَکَرِيَّا إِذْ نادى رَبَّهُ: و ياد بياور زکريا بن آزر را وقتى که بخواند خداى خود را در مقام استدعا به اين وجه که: رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْداً: پروردگارا مگذار مرا تنها، يعنى فرزندى به من کرامت فرما که معين من باشد در امر دين و دنيا و بعد از مردن من از من ميراث برد. وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوارِثِينَ: و تو بهترين تمام وارثان هستى، پس اگر مرا وارث ندهى باک ندارم.
تنبيه: آيه شريفه دال است بر استسلام زکريا و رد امر خود به حق تعالى و متضمن ثناى او ذات سبحانى را به آنکه او باقى است بعد از فناى جميع خلقان که «و للّه ميراث السّموات و الارض» و بهترين آن کسى که زنده بماند بعد از هر ميتى. و البته اين رويه سرمشق براى مؤمنين است که ايشان هم در امورات خود تسليم حق تعالى باشند.