اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ زَکَرِيّا إِذ نادي رَبَّه‌ُ رَب‌ِّ لا تَذَرنِي فَرداً وَ أَنت‌َ خَيرُ الوارِثِين‌َ (89)
و ياد کن زکريّا را زماني که خواند پروردگار خود را پروردگار من مرا تنها و بي‌فرزند قرار مده و تو بهترين وارث‌ها هستي.
(وَ زَکَرِيّا): يعني ياد کن حضرت زکريّا را که از انبياء بزرگ بني اسرائيل بسيار بود و نسبش به حضرت يعقوب منتهي مي‌شد، و در زمان او انبياء بني اسرائيل بسيار بودند و زهّاد و عبّاد در بيت المقدس مجتمع مي‌شدند و بعبادت مشغول بودند و حضرت زکريّا آنها را مواعظ کافيه مي‌فرمود، و سن‌ّ مبارکش گفتند:
نود و نه سال بود و عيالش عقيم بود و اولاد پيدا نکرد، و خداوند شرح حال او را در مواضعي از قرآن بيان فرموده در سوره مريم از آيه يک تا دوازده از قوله تعالي:
«ذِکرُ رَحمَت‌ِ رَبِّک‌َ عَبدَه‌ُ زَکَرِيّا (الي قوله تعالي:) أَن سَبِّحُوا بُکرَةً وَ عَشِيًّا» بيان فرموده، در آل عمران آيه 33 الي 36 چهار آيه، و در انعام آيه 85. و شرح آنها گذشت.
(إِذ نادي رَبَّه‌ُ): در مقام مناجات و راز و نياز خداوند را خواند و دعا نمود و گفت: «رَب‌ِّ لا تَذَرنِي فَرداً» از خداوند استدعاي فرزند کرد و لو اينکه بر حسب
جلد 13 - صفحه 235
طبيعت محال بود. زيرا خود در سن‌ّ پيري و زوجه او عقيم بود لکن مي‌دانست که خداوند قدرت دارد چنانچه به ابراهيم اسماعيل و اسحاق را عنايت فرمود، و نظر زکريّا اينکه بود که ميراث انبياء که در دست او بود بسپارد به او چنانچه عرض کرد:
«يَرِثُنِي وَ يَرِث‌ُ مِن آل‌ِ يَعقُوب‌َ» مريم آيه 6. و مي‌ترسيد که اينکه مواريث به دست نااهل بيفتد چنانچه گفت: «وَ إِنِّي خِفت‌ُ المَوالِي‌َ مِن وَرائِي» مريم آيه 5.
(وَ أَنت‌َ خَيرُ الوارِثِين‌َ) چون تمام امور بازگشت به خداوند دارد چنانچه مي‌فرمايد: «وَ لِلّه‌ِ مِيراث‌ُ السَّماوات‌ِ وَ الأَرض‌ِ» آل عمران آيه 176 حديد آيه 10.