انبيا با پيش آمدن هر مشکلى، به درگاه خداوند شتافته و گشايش آن را از پروردگار خويش خواستار مىشدند. در آيات قبل به نمونههايى از اين درخواستها برخورد داشتيم. «1»
رسول خدا صلى الله عليه و آله هنگام جنگ خندق به درگاه خداوند چنين عرضه داشت: خدايا! تو عبيدةبن الحارث را روز بدر از من گرفتى و حمزه را روز احد، و اين علىّ است. آنگاه اين آيه را تلاوت فرمودند: «رَبِّ لا تَذَرْنِي فَرْداً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْوارِثِينَ» «2» امام صادق عليه السلام دربارهى «رَغَباً وَ رَهَباً» فرمود: رغبت آن است که در حال دعا کف دست را به سوى آسمان قرار دهى و رهبت آن است که پشت دستها به طرف آسمان نمايى. «3»
«1». دعاهاى حضرت نوح، ايوب، يونس را در آيات گذشته خوانديم.
«2». بحار، ج 38، ص 309.
«3». کافى، ج 2، ص 497.
جلد 5 - صفحه 490