وعدهى پاداش و اجر و ثواب با تعابير گوناگونى در قرآن مورد اشاره قرار گرفته است. در
جلد 5 - صفحه 493
يکجا مىفرمايد: ما اجر نيکوکاران را ضايع نمىکنيم، «انا لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ» «1» در جاى ديگر مىفرمايد: سعى و تلاش مردم مورد تشکّر و سپاس است، «کانَ سَعْيُهُمْ مَشْکُوراً» «2» و خداوند، شاکر و شکور است، «فَإِنَّ اللَّهَ شاکِرٌ عَلِيمٌ» در جاى ديگر نيز مىفرمايد: خداوند، ذرّهاى از پاداش شمارا کم نمىکند. «لا يَلِتْکُمْ مِنْ أَعْمالِکُمْ شَيْئاً» «3» و اگر ذرّهاى کار نيک انجام دهيد، آن را خواهيد ديد، فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ «4».