تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فِيها مِنْ رُوحِنا وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً لِلْعالَمِينَ (91)
وَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها: و ياد بياور اى پيغمبر آن زنى را که نگاهداشت فرج خود را از حلال و حرام، چنانکه حکايت فرموده از او در آيه «وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَ لَمْ أَکُ بَغِيًّا» مراد، مريم دختر عمران است که خود را عفيف و پاکيزه داشت و دست هيچکس را بر دامن عصمت خود نگذاشت. فَنَفَخْنا فِيها مِنْ رُوحِنا: پس دميديم، يعنى جبرئيل را فرموديم تا دميد در گريبان يا آستين پيراهن
جلد 8 - صفحه 438
يا در دهان مريم از روحى که مخلوق ما و به امر ما باشد. مراد آنست که جارى ساختيم در او روح عيسى را و به آن زنده گردانيديم وى را در شکم مريم. و ممکن است که مراد روح جبرئيل باشد، يعنى دميديم در مريم به توسط روح ما که جبرئيل است به اين وجه که او را امر فرموديم تا نفخ نمود در شکاف پيراهن او، پس آن نفخ به جوف مريم رسيده به عيسى عليه السلام حامله شد (اين اضافه تشريفى است).
على بن ابراهيم روايت نموده که: جبرئيل در گريبان مريم دميد، پس در آن شب حامله شد به عيسى، صبح وضع حمل نمود، مدت حمل او نه ساعت بود. [حق تعالى] به عدد ماه حمل زنان ديگر ساعت براى او مقرر فرمود «1».
وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً لِلْعالَمِينَ: و قرار داديم حال مريم و فرزند او را که از نفخه حاصل شده بود بدون واسطه نطفه، بر خلاف ساير مردمان علامتى و حجتى براى تمام عالميان که چون تأمل نمايند، هر آينه دريابند که ظهور عيسى بدون پدر از بتول عذرا، به مجرد نفخه، دلالت مى‌کند بر کمال قدرت صانع حکيم جل ذکره.