تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّهُ يُحْيِ الْمَوْتى‌ وَ أَنَّهُ عَلى‌ کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ «6» ذلِکَ‌: آنچه مذکور شد از آفرينش انسان از اطوار مختلفه و تحويل به حالات متنوعه و هيآت متضاده و زنده کردن زمين بعد از مردنش به رويانيدن منقشه و شکوفه‌هاى مزينه. بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُ‌: به سبب آنست که خداى تعالى اوست ثابت بالذات، و داراى جميع صفات کمال و به ذات حقه حقيقيه سبحانى تمامى موجودات متحقق گشته. وَ أَنَّهُ يُحْيِ الْمَوْتى‌: و به جهت آنکه ذات الهى زنده مى‌فرمايد مردگان را، و الّا نطفه و زمين خشک شده، زنده و تازه نشدى، مگر به جهت معقول نبودن وجود متأثر بدون وجود مؤثر در آن. وَ أَنَّهُ عَلى‌ کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ: و براى آنکه ذات سبحانى بر هر چيزى و بر همه چيزها توانا باشد از ميراندن و زنده کردن و آفريدن و غير آن از مقدورات، زيرا قدرت کبريائى از صفات ذاتيه و نسبت به تمام موجودات على السويه است. و چون مشاهده دال است بر قدرت او بر زنده کردن بعضى مردگان، پس لازم آيد البته اقتدار الهى بر زنده کردن تمامى مردگان.