تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ «23» بعد از آن بيان ثواب مؤمنين را مى‌فرمايد: إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا: بدرستى که خداى تعالى داخل فرمايد آنانکه ايمان آورده‌اند به خدا و رسول و آنچه از جانب خدا آورده، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌: و بجا آوردند کارهاى شايسته و پسنديده را. جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ: بوستانهائى که جاريست از زير اشجار يا جلو مساکن و قصور ايشان نهرهاى آب. نکته: تغيير اسلوب در اين آيه نسبت به آيه سابقه در شأن کفار، به جهت تعظيم شأن مؤمنان است. «1». تفسير على بن ابراهيم، ج 2، ص 81، کتابفروشى علّامه قم‌ جلد 9 - صفحه 38 يُحَلَّوْنَ فِيها: به زيور و زينت آراسته شوند در آن بهشتها. مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً: از دستوانها که از طلا و لؤلؤ باشد يا از دستوانهاى طلائى که مرواريد نشان باشد. وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ: و جامه‌هاى ايشان که مى‌پوشند در بهشت از ابريشم خالص باشد. تغيير اسلوب کلام به جهت دلالت است بر آنکه جامه معتاد ايشان است و يا براى مراعات هيئت فواصل. در حديث آمده که هر که در دنيا حرير پوشد در آخرت نپوشد، مراد مردان امتند که ابريشم و طلا بر ايشان حرام است. «1» پس در اين آيه به جهت تسليه خاطر ايشان بر صبر بر اجتناب از آن و تشويق آنها به امر آخرتى، اخبار فرموده که حلى و حلل ايشان در آخرت طلا و ابريشم است.