تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ هُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَ هُدُوا إِلى‌ صِراطِ الْحَمِيدِ «24» وَ هُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ‌: و راه نموده شوند مؤمنان بسوى پاکيزه از گفتار، يعنى خداى تعالى در آخرت ايشان را به کلمه طيبه راه نمونى نمايد و آنچنان باشد که نظر ايشان در بهشت افتد گويند: «الحمد للّه الذى هدينا لهذا» و چون در بهشت در آيند بر زبان رانند: «الحمد للّه الذى اذهب عنا الحزن» و چون در منازل خود قرار گيرند گويند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ». 2- قول پاکيزه آن باشد که در بهشت لغو نباشد و لغو و فحش نگويند و نشنوند، چنانکه فرمايد «لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً». 3- مراد ارشاد ايشان باشد به تحيات حسنه که يکديگر به آن تحيت گويند. 4- گفتن «لا اله الا اللّه و اللّه اکبر». يا قول طيب در دنيا باشد: 1- قرآن شريف است. 2- ذکر الهى يا نصيحت و موعظه مسلمانان و ارشاد مؤمنان. 3- امر به معروف و نهى از منکر. «1». الدّر المنثور، ص 350، روايت از رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله، طبع با افست اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 39 وَ هُدُوا إِلى‌ صِراطِ الْحَمِيدِ: و راه يافته شوند اهل ايمان به راه خداوند ستوده، يعنى به راه کسى که مستحق حمد است و آن ذات اقدس سبحانى است. 2- طريق بهشت است و در حديث آمده که هيچکس حمد را دوستتر از خداى تعالى ندارد. 3- راه کسى که محمود است ذاتا. 4- راه کسى که محمود العاقبة است، يعنى وصول به بهشت و نعيم آن. 5- يا کسانى که راه يافته‌اند در دنيا به صراط مستقيم که دين اسلام است.