1- آنچه را خداوند محترم داشته، گرامى بداريم. «وَ مَنْ يُعَظِّمْ حُرُماتِ اللَّهِ» (دستورات الهى را با احترام و عظمت ياد کنيم و در اجراى آنها، با نشاط و حسّاس باشيم)
2- احترام به قوانين و مقدّسات الهى به نفع خود ماست. «فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ» و پاداش اين احترام نزد خداوند است. «عِنْدَ رَبِّهِ»
3- اصل در چهارپايان، حلال بودن آنهاست، مگر دليل خاصّى از وحى داشته باشيم. «أُحِلَّتْ- إِلَّا ما يُتْلى»
4- بت پرستى، آلودگى است. «فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثانِ» (مراسم حج و قربانى با شرک و بت‌پرستى آميخته بود). «فَاجْتَنِبُوا»