1- قربانى، طواف، وفاى به نذر وهمهى اعمال تنها براى خدا باشد. «حُنَفاءَ لِلَّهِ»
2- جز خدا به هر قدرتى وصل شويم، پايانش سقوط است، حتّى ابرقدرتها.
وَ مَنْ يُشْرِکْ ... خَرَّ مِنَ السَّماءِ
3- شرک، از هيچ کس بخشوده نيست. «وَ مَنْ يُشْرِکْ»
4- توحيد و اخلاص، مانند حضور در آسمان است و شرک، همچون سقوط از آسمان و طعمه پرندگان شدن. «خَرَّ مِنَ السَّماءِ»
5- ميان جدا شدن از خدا و سقوط کردن و طعمه صيّادان شدن، لحظهاى فاصله نيست. «فَتَخْطَفُهُ» (حرف فاء و کلمهى «خطف»)
6- مقدّسترين کارها (طواف)، در مقدّسترين مکانها (مسجدالحرام) و در مقدّسترين ايّام (عيد قربان)، اگر با اخلاص همراه نباشد، عاقبتش سقوط است نه رشد. وَ مَنْ يُشْرِکْ ... خَرَّ مِنَ السَّماءِ
7- اخلاص، انسان را در برابر بادها و طوفانها بيمه ونداشتن اخلاص انسان را در مسير طوفانها قرار مىدهد. «أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ»
8- شرک، گرچه کم يا در يک لحظه باشد، هيچ سرمايهاى را باقى نمىگذارد. «خَرَّ مِنَ السَّماءِ- فِي مَکانٍ سَحِيقٍ»