1- تحقّق وعده‌ى الهى در دفاع از مؤمنان، حتمى است. «إِنَّ»
2- مؤمنان، تنها و بى‌مدافع نيستند. «إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا»
3- حمايت خداوند، ابدى است. «يُدافِعُ»
4- مؤمنان، از حريم خدا دفاع مى‌کنند وخدا از حريم مؤمنان. «يُدافِعُ»، نه «يُدافِعُ»
5- مؤمنان، محبوب خدا هستند. «إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ»
6- عنصرى که نصرت و دفاع خدا را جلب مى‌کند، ايمان است. «عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا» «وَ کانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» «2»
7- قهر و غضب خداوند، بر اساس معيارهاست. «يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا- لا يُحِبُّ کُلَّ خَوَّانٍ» (دين خداوند امانتى در دست ماست که نبايد به آن خيانت شود) لا يُحِبُّ کُلَّ خَوَّانٍ ...
8- همه‌ى مردم در برابر خداوند يکسانند، «کُلَّ خَوَّانٍ» و خيانت از هيچ‌کس
«1». روم، 47.
«2». همان.
جلد 6 - صفحه 48
بخشيده نيست.
9- بدتر از خيانت، خيانت‌پيشگى؛ «خَوَّانٍ» بدتر از کفر، کفرپيشگى است. «کَفُورٍ»
10- خيانت، زمينه‌ى کفر است. (اوّل «خَوَّانٍ» مطرح شده، بعد «کَفُورٍ»)
11- کسى که ايمان ندارد به خود و خدا و رسول خدا صلى الله عليه و آله خيانت کرده است.
( «خَوَّانٍ» در برابر «آمَنُوا» قرار داده شده)