1- خداوند به تکاليفى که انجام مىدهيم، نيازى ندارد. «لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها»
2- در وراى مسائل ظاهرى دين، اهداف والاترى وجود دارد. (به ظاهر دستورات دينى بسنده نکنيم، داشتن اخلاص و روح تعبّد و تسليم در برابر فرمان خداوند، باطن احکام الهى است). «وَ لکِنْ يَنالُهُ التَّقْوى»
3- رابطهى انسان با خداوند از راه تقواست. «يَنالُهُ التَّقْوى مِنْکُمْ»
4- خدا را به بزرگى يادکردن، يک نوع شکر الهى است. «لِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداکُمْ»
5- نعمت هدايت، از نعمتهايى است که براى شکر آن سفارش ويژهاى شده است. «عَلى ما هَداکُمْ»
6- اگر لطف خداوند نباشد، همه گمراه خواهيم شد. «هَداکُمْ»
7- حج و مناسک آن جلوه آشکار هدايت است. «عَلى ما هَداکُمْ»
8- انجام مناسک حج، انسان را در زمره محسنين قرار مىدهد. «وَ بَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ»