1- جهاد، بدون اذن خدا و رسول جايز نيست. «أُذِنَ»
2- مظلومان، مجازند با دشمنان خود جهاد کنند. «أُذِنَ- بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا»
3- نصرت خدا، بعد از بپاخاستن وحرکت ماست. «أُذِنَ- إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ»
4- به رزمندگان روحيه دهيد. «وَ إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ»
5- حقّ بر باطل پيروز است. «وَ إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ»
6- امداد الهى، تنها جنبهى نظامى ندارد و انواع نصرتها و امدادها را شامل مىشود. «نَصْرِهِمْ» به طور مطلق مطرح شده است.
7- نصرت الهى حتمى است. (کلمه «إِنَّ»، «لَقَدِيرٌ»، حرف لام و جملهى اسميّه)
8- امداد و يارى خداوند نسبت به مؤمنان گسترده است. «قدير»، نفرمود: «قادر»
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 49