تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ کُلَّ خَوَّانٍ کَفُورٍ (38) إِنَّ اللَّهَ يُدافِعُ‌: بدرستى که خداى تعالى باز مى‌دارد غائله مشرکان و فتنه ايشان را، عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا: از کسانى که ايمان آورده‌اند به خدا و پيغمبر و قيامت. نکته: ايراد دفع از باب مفاعله به جهت مبالغه است در دفع، چه مغالب در صدد آنست که فعل و اقوى و ابلغ باشد از مخاصم او، يعنى البته حق تعالى دفع فتنه مشرکين را نمايد از مؤمنان، و اهل ايمان را نصرت فرمايد بر ايشان. تفسير برهان- اسحق بن عمار روايت نموده که سؤال نمودم از حضرت صادق عليه السّلام از اين آيه شريفه، فرمود: مائيم آنانکه باز مى‌دارد از ايشان آنچه فاش نمايند شيعيان از خبر. «1» إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ کُلَّ خَوَّانٍ‌: بدرستى که خداى تعالى دوست نمى‌دارد هر خيانت کننده‌اى که در امانت دين خائن است به سبب شرک. کَفُورٍ: ناسپاس بر نعمت سبحانى که به محض فضل، انعام فرمايد بديشان، و آنها نمک نشناسى کنند به مخالفت که از جمله آن قربانى ذبايح به نام بتان؛ يعنى چون حق سبحانه به فعل ايشان راضى نيست، پس هرگز نصرت ايشان ننمايد، همه را مغلوب و مخذول سازد. تنبيه: حق تعالى در اين آيه شريفه اخبار فرمايد به اينکه لازمه دوستى که لطف و مرحمت باشد، نسبت به خيانت کار حق ناشناس، منظور ندارد، خصوصا «1». تفسير برهان، ج 3، روايت 1، ص 93. جلد 9 - صفحه 59 کسى که به مقدسات مذهبى و فرامين سبحانى خيانت نمايد و نعم الهى را کفران و ناسپاسى نموده صرف معصيت سازد، هر آينه اول خائن کفور بشمار آيد.