اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أُذِن‌َ لِلَّذِين‌َ يُقاتَلُون‌َ بِأَنَّهُم ظُلِمُوا وَ إِن‌َّ اللّه‌َ عَلي نَصرِهِم لَقَدِيرٌ (39)
اذن داده شد از براي کساني که کفّار و مشرکين و اهل ضلالت با آنها مقاتله مي‌کنند به اينکه اينها مظلوم شدند، و محققا خداوند بر نصرت اينها هر آينه قدرت دارد.
در اخبار بسيار داريم به تفسيرات مختلف در بعضي بوجود رسول و امير المؤمنين و حمزه و جعفر تفسير شده، در بعضي بحضرت حسن و حسين، در بعضي بائمّه عليهم السلام در بعضي بحضرت قائم (عج). و مکرّر گفته‌ايم که اخبار وارده در تفسير بيان مصداق اتم‌ّ مي‌کند و همين اختلاف اخبار هم شاهد بر اينکه مدّعا است و منافات با عموم آيه ندارد.
و گفتند: اينکه اوّلين آيه است که در امر جهاد وارد شده.
(أُذِن‌َ لِلَّذِين‌َ يُقاتَلُون‌َ) حضرت رسالت تا مادامي که در مکّه تشريف داشت مأمور به جهاد نبود و مشرکين بسيار باو و بمؤمنين اذيّت و ظلم مي‌کردند که مفاد:
(بِأَنَّهُم ظُلِمُوا): است پس از هجرت بمدينه و فرار از دست مشرکين مأمور بجهاد شد آنهم مشرکين حمله مي‌کردند که اکثر جهادهاي آن حضرت دفاعي بوده و خداوند بمؤمنين در موضوع جهاد وعده نصرت داده.
(وَ إِن‌َّ اللّه‌َ عَلي نَصرِهِم لَقَدِيرٌ): که در اينکه جهادها غلبه و نصرت با مؤمنين بود تا فتح مکّه. و از اينکه اخبار استفاده مي‌شود که اينکه وعده مصاديق بسياري دارد تا زمان حضرت قائم (عج) سپس خداوند بيان صفات آنها را در آيه بعد مي‌فرمايد:
307