1- تکذيب دشمنان، نبايد مانع ادامه‌ى راه شود. وَ إِنْ يُکَذِّبُوکَ ...
2- از دشمنى کفّار نهراسيد. إِنْ يُکَذِّبُوکَ ... (خداوند پيامبر را دلدارى مى‌دهد)
3- تاريخ تکرار مى‌شود. «فَقَدْ کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ»
4- براى عبرت و تربيت، از تاريخ استفاده کنيد. «قَبْلَهُمْ»
5- نوح و ابراهيم و لوط از طرف قوم خود تکذيب شدند. (قوم ابراهيم- قوم لوط- قوم نوح) ولى موسى از طرف قومش تکذيب نشد بلکه از طرف قبطيان تکذيب شد. «کُذِّبَ مُوسى» و نفرمود: «قوم موسى»
6- سنّت خداوند بر فرستادن انبياست. (نوح، ابراهيم، موسى، شعيب، و لوط)
7- خداوند به تبهکاران مهلت مى‌دهد. «فَأَمْلَيْتُ»
8- تبهکاران، مهلت خداوند را نشانه‌ى محبت يا غفلت او ندانند. «ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ»