پیام‌های تفسیر نور

1- پيامبران، از پيش خود سخن نمى‌گفتند. «قُلْ» 2- هشدار انبيا به نفع مردم است. «لَکُمْ» 3- پيامبر، بر مردم تحکّم و سيطره و حقّ اجبار ندارد. «إِنَّما أَنَا لَکُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ» جلد 6 - صفحه 57 4- نياز مردم به انذار، بيش از تبشير است. «أَنَا لَکُمْ نَذِيرٌ» 5- پيامبر، با مردم به روشنى سخن مى‌گويد. «مُبِينٌ» 6- ايمان از عمل صالح جدا نيست، (هر دو با هم شرط بهره‌گيرى از پاداش‌هاى الهى است). آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ ... 7- پاداش معنوى، بر پاداش مادّى مقدّم است. «مَغْفِرَةٌ- رِزْقٌ کَرِيمٌ» 8- رزقى ارزش دارد که با کرامت و تکريم باشد. «رِزْقٌ کَرِيمٌ» 9- هيچ کس نمى‌تواند مانع تحقّق اهداف الهى شود، گرچه کافران تلاش مى‌کنند. «سَعَوْا» 10- کفّار، نه حرف تازه دارند و نه منطق، تنها کارشان، تلاش براى خنثى کردن راه حق است. «مُعاجِزِينَ» 11- دوزخ، براى گروهى از مردم دائمى است. «أَصْحابُ الْجَحِيمِ»