1- پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آخرين پيامبر است. «قَبْلِکَ» (در تمام قرآن درباره‌ى پيامبر اسلام، کلمه‌ى بعدک وجود ندارد).
2- تضاد ميان حقّ و باطل، يک جريان دائمى است. مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ ...
3- همه‌ى پيامبران در يک سطح نيستند. «رَسُولٍ- نَبِيٍّ» (رسول مسئول تبليغ گسترده است، ولى نبىّ در آن حدّ نيست).
4- انبيا براى اهداف خود طرح و برنامه دارند. «تَمَنَّى»
5- شيطان در انبيا اثرى ندارد ولى در اهداف آنان وسوسه مى‌کند. «أُمْنِيَّتِهِ»
6- وسوسه‌هاى شيطان، بهترين برنامه‌ها را نيز تهديد مى‌کند. «أُمْنِيَّتِهِ»
7- در تضادّ ميان حقّ و باطل، خداوند باطل را محو و حقّ را تثبيت مى‌کند.
فَيَنْسَخُ اللَّهُ ... ثُمَّ يُحْکِمُ
8- در پيروزى حقّ بر باطل عجله نکنيد. ( «ثُمَّ» رمز دراز مدّت است)
9- حقّ، بدون حمايت خداوند پايدار نيست. «يُحْکِمُ اللَّهُ آياتِهِ»
10- تضاد حقّ و باطل و پيروزى حقّ بر باطل، نقشه‌ى حکيمانه و عالمانه‌ى الهى است. «يُحْکِمُ اللَّهُ- عَلِيمٌ حَکِيمٌ»
«1». اعراف، 201.
«2». زخرف، 36.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 59