1- فرزند در هر موقعيّتى که هست، بايد متواضع باشد و کمالات خود را به رُخ والدين نکشد. «وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ»
2- تواضع در برابر والدين، بايد از روى مهر و محبت باشد، نه ظاهرى و ساختگى، يا براى گرفتن اموال آنان. وَ اخْفِضْ لَهُما ... مِنَ الرَّحْمَةِ
3- فرزند بايد نسبت به پدر مادر، هم متواضع باشد، هم برايشان از خداوند رحمت بخواهد. وَ اخْفِضْ ... وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما
4- دعاى فرزند در حقّ پدر و مادر مستجاب است، وگرنه خداوند دستور به دعا نمىداد. وَ قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما ...
5- دعا به پدر و مادر، فرمان خدا و نشانهى شکرگزارى از آنان است. قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما ...
6- در دعا از کلمه «رَبِّ» غفلت نکنيم. «قُلْ رَبِّ ارْحَمْهُما»
7- رحمت الهى، جبران زحمات تربيتى والدين است. «رَبِّ ارْحَمْهُما کَما رَبَّيانِي» گويا خداوند به فرزند مىگويد: تو رحمت خود را دريغ مدار، واز خدا نيز استمداد کن که اداى حقّ آنان از عهدهى تو خارج است.
8- گذشتهى خود، تلخىها و مشکلات دوران کودکى وخردسالى را که بر والدين تحميل شده است از ياد نبريد. «کَما رَبَّيانِي صَغِيراً»
9- پدر و مادر بايد بر اساس محبّت فرزندان را تربيت کنند. «ارْحَمْهُما کَما رَبَّيانِي»
10- انسان بايد از مربّيان خود تشکّر وقدردانى کند. «ارْحَمْهُما کَما رَبَّيانِي»