1- از شئون ربوبيّت خداوند، آگاهى اوست. «رَبُّکُمْ أَعْلَمُ»
2- انگيزه ما در هر کار ودر خدمت به والدين زير نظر اوست. رَبُّکُمْ أَعْلَمُ ...
3- صلاحيّتها مربوط به درون و انگيزههاست. «فِي نُفُوسِکُمْ إِنْ تَکُونُوا صالِحِينَ»
4- اگر دل و درون، صاف و صالح باشد، دَر توبه باز است. تَکُونُوا صالِحِينَ ... لِلْأَوَّابِينَ غَفُوراً
5- توبهى خود را با انابهى پى درپى انجام دهيم. «اوابين»
6- خداوند بخشاينده است، امّا شرط برخوردارى ما از مغفرت الهى، توبه است.
إِنْ تَکُونُوا صالِحِينَ ... لِلْأَوَّابِينَ غَفُوراً
7- اگر از روى نادانى برخورد نامناسبى با والدين داشتهايم، با توبه مىتوانيم رحمت خدا را جلب کنيم. صالِحِينَ ... غَفُوراً (با توجّه به آيهى قبل)
8- عفو و بخشش الهى از شئون ربوبيّت اوست. رَبُّکُمْ ... غَفُوراً
9- يکى از نشانههاى صالح بودن انسان، توبه کردن است. إِنْ تَکُونُوا صالِحِينَ ... لِلْأَوَّابِينَ
10- گاهى از افراد صالح نيز لغزشى سر مىزند، که البتّه بايد اين کوتاهىها را با توبه جبران کرد. إِنْ تَکُونُوا صالِحِينَ ... اوابين