پیام‌های تفسیر نور

1- دستورات دينى با فطرت هماهنگ است. انسان به طور فطرى در درجه اوّل به والدين و سپس به نزديکان علاقه دارد، دستور اداى حقّ در اسلام نيز بر اين اساس است. با توجّه به آيات قبل و «آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ وَ الْمِسْکِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ» 2- در انفاق، بايد اولويّت‌ها را در نظر گرفت. اوّل والدين، سپس فاميل، بعداً فقرا و ابن‌السبيل. آتِ ذَا الْقُرْبى‌ ... 3- خويشاوندان، به گردن ما حقّ دارند وما منّتى بر آنان نداريم. «آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ» 4- خويشاوندى، فقر و در راه ماندگى سبب پيدايش حقوق ويژه است. «آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ وَ الْمِسْکِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ» 5- در پرداخت حقّ خويشاوندان، فقر شرط نيست. «آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ وَ الْمِسْکِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ» 6- در انفاق بايد اعتدال را رعايت کنيم و از حد نگذريم. آتِ‌ ... وَ لا تُبَذِّرْ 7- ريخت و پاش و مصرف بى‌مورد مال، حرام است. «وَ لا تُبَذِّرْ» 8- انسان در مصرف مال و ثروت خود به هر شکلى آزاد نيست. «وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً»