اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِمّا تُعرِضَن‌َّ عَنهُم‌ُ ابتِغاءَ رَحمَةٍ مِن رَبِّک‌َ تَرجُوها فَقُل لَهُم قَولاً مَيسُوراً «28»
و اگر اعراض کردي از والدين و اقارب و مساکين و ابناء سبيل بسبب نداشتن مال که نتواني اجابت کني توقعات آنها را و انتظار داشته باشي رحمت الهي و تفضلات او را پس بگو بآنها کلام ملايمي و آساني خلاصه کلام اينست که انسان مسلمان بايد اگر والدين يا اقارب يا فقراء يا ابناء سبيل و بالجمله ارباب حاجات توقع احسان داشته باشند مهما امکن بايد انجام داد و اگر ممکنش نيست با زبان خوشي با آنها صحبت کند که ان شاء اللّه در مقام هستم بلکه بتوانم از خجالت شما در آيم و اگر نتوانستم بدانيد از روي بي‌اعتنايي نيست بلکه از روي عدم تمکن است.
وَ إِمّا تُعرِضَن‌َّ عَنهُم‌ُ که نتوانستي احسان بآنها کني ابتِغاءَ رَحمَةٍ مِن رَبِّک‌َ که خداوند ترا مورد رحمت خود قرار دهد و بتواني انجام مقصد آنها را بکني ترجوها که اميدوار باشي و در مقام برائي فَقُل لَهُم قَولًا مَيسُوراً کلامي نگويي که باعث رنجش خواطر آنها باشد زيرا بسا موجب عقوق و قطع رحم و اهانت فقير و غريب ميشود بلکه با کمال رأفت و مهرباني و وداد از آنها عذر خواهي کني بلکه اگر احتمال ميدهي که بعدا بتواني تدارک کني بآنها وعده بده که ان شاء اللّه در فکر شما هستم.
243