تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) کُلُّ ذلِکَ کانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّکَ مَکْرُوهاً (38) کُلُّ ذلِکَ کانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّکَ مَکْرُوهاً: تمام منهيات مذکوره در اين آيات، باشد گناه آن نزد پروردگار تو ناپسند، يعنى خداى تعالى آن را کاره بود و نخواسته و راضى نيست به آن. يا قوله «کل ذلک» اشاره باشد به تمام محسنات مأموره و تمام مقبحات منهيه که مجموع آنها بيست و پنج عدد است که 11 امر و 14 نهى است، مخالفت و معصيت هر يک از آنها را حق تعالى کاره و رضايت ندارد. تبصره: يکى از معتقدات مذهب اماميه آن که: خداى تعالى اراده فرموده طاعات را، خواه در خارج واقع شود يا نه، و کراهت دارد معاصى را، خواه در خارج واقع شود يا نه. و آيه شريفه نيز دليل است بر آن که نافرمانى اوامر و نواهى سبحانى، مکروه و ناپسند باشد در پيشگاه الهى، زيرا فرمايد (کُلُّ ذلِکَ کانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّکَ مَکْرُوهاً) بدين تقرير که مخالفت افعال مذکوره در اين آيات مکروه است نزد خدا، و مکروه مراد الهى نباشد، پس اعمال سيئه مراد سبحانى نباشد. تقرير ديگر آن که: حق تعالى حکيم على الاطلاق و صدور قبيح از ساحت کبريائى محال است، بنابراين چنانچه فعل قبيح قبيح است، همچنين اراده قبيح نيز قبيح است، و چنانچه ترک حسن قبيح باشد، اراده ترک حسن نيز قبيح خواهد بود. جلد 7 - صفحه 376