تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّکَّرُوا وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلاَّ نُفُوراً (41)
بعد از آن احتجاج مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ: و هر آينه بتحقيق تکرار نموديم در اين قرآن به وجوه مختلفه در مواضع کثيره از هر گونه مثلى. حاصل آنکه ما اين قرآن را انواع بسيار کرديم از وعد و وعيد و محکم و متشابه و امر و نهى و وعظ و قصصى مانند تصريف فعل به ماضى و حال و استقبال و امر و نهى و مانند تصريف بادها به شمال و جنوب و صبا و دبور. لِيَذَّکَّرُوا: تا مکلفان تأمل و تدبر کنند و تذکر يابند و بدانند حق را. وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً: و حال آنکه زياد نشد اين جماعت کفار را نزد تصريف امثال و دلايل براى ايشان مگر دورى از اعتبار و نفرت از حق.
نکته: اضافه نفور به قرآن به سبب آنست که ايشان زياد مى‌کردند اعراض را نزد نزول قرآن کقوله (فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلَّا فِراراً) «1».
ايضاح: خداوند منان از راه فضل و امتنان در اين کتاب مبين قرآن، به اقسام مختلفه حق را بيان فرموده براى ارشاد بندگان، و آگاهى آنان. و البته فکر صافى به ديده بينائى وقتى نظر نمايد، تصديق کرده باعث ازدياد هدايت او شود، لکن آنانکه در بوته کفر و ضلالت فرو رفته و به سبب عناد و لجاج ابدا در
«1» نوح آيه 6.
جلد 7 - صفحه 379
آيات الهيه تفکر و تأمل ننمايند، هر چه آيات قرآنيه بيشتر نازل شود اعراض آنها بيشتر گردد.